Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ MARFIN ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ | Votegreece.gr

ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ MARFIN ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ | Votegreece.gr

Αθηνά - Η πάνσοφος Θεά


Αθηνά - Η πάνσοφος Θεά



H Αθηνά ήταν η θεά που συμβόλιζε τη σοφία. Οι Έλληνες, ο πρώτος λαός που κατέκτησε τη λογική σκέψη και διατύπωσε καθολικούς νόμους για τη λειτουργία του σύμπαντος, έπλασαν μια θεά που προσωποποιούσε την εξυπνάδα και τη φρόνηση. Άλλωστε, ακόμη και ο τρόπος γέννησης της θεάς ήταν τέτοιος που μαρτυρούσε τις ιδιότητές της. Η γαλανομάτα κόρη ξεπήδησε από το κεφάλι του παντοδύναμου και πάνσοφου Δία.

Τον καιρό που ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων ανατρεφόταν στην Κρήτη, χωρίς να το γνωρίζει ο Κρόνος, από τις Νύμφες του βουνού και τις Ωκεανίδες, ερωτεύτηκε τη Μήτιδα. Αυτή ήταν η πιο συνετή από όλες τις αδερφές της. Με τις συμβουλές της βοήθησε αποφασιστικά τον Δία να πάρει την τελική νίκη. Αυτή του έδωσε το μαγικό βοτάνι με το οποίο ο φοβερός παιδοφάγος αναγκάστηκε να βγάλει από το στομάχι του τους θεούς που είχε καταπιεί.

Η Μήτιδα ήταν η πρώτη σύζυγος του Δία ή σύμφωνα με άλλους η πρώτη ερωμένη του. Σε κάποιο γλέντι που έγινε στον Όλυμπο για να επισημοποιήσουν τη σχέση τους, ο Ουρανός και η Γη αποκάλυψαν στον εγγονό τους πως θα του χάριζε πρώτα μια κόρη και ύστερα ένα γιο, που θα γινόταν τόσο δυνατός, ώστε θα ονομαζόταν πρώτος των θεών. Ο χρησμός αυτός των προγόνων του τον έβαλε σε σκέψεις. Έτσι, όταν είδε τη γυναίκα του έγκυο, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Γι' αυτό ζήτησε ένα βοτάνι από τη γιαγιά του που όποιος το έτρωγε γινόταν μικρός σαν το δάχτυλο. Η Γαία του έκανε τη χάρη και αυτός έτρεξε στη Μήτιδα και της το έδωσε να το καταπιεί, λέγοντας πως θα έκανε γερά παιδιά. Έτσι κι έγινε μα σε λίγο η Μήτιδα άρχισε να μικραίνει. Τότε ο Δίας άνοιξε το τεράστιο στόμα του και την κατάπιε. Κατέφυγε δηλαδή στο κόλπο του πατέρα του, αλλά ο ίδιος εξαφάνισε και τη σύζυγό του μαζί με το παιδί που είχε στην κοιλιά της. Ο Δίας από τη στιγμή που κατάπιε τη Μήτιδα κατέκτησε ολόκληρη τη σοφία του κόσμου. Ήξερε κάθε στιγμή ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό.

Ύστερα από λίγες μέρες άρχισε να τον ενοχλεί κάτι στο κεφάλι του. Ένιωθε σαν ένα μικρό σπαθί να αγγίζει απαλά το μυαλό του. Καθώς όμως ο καιρός περνούσε οι ενοχλήσεις έγιναν πιο έντονες και ο πόνος στο κεφάλι πολύ δυνατός. Ο Δίας βογκούσε από τους πόνους! όλες οι θεές προσπαθούσαν να τον καταπραΰνουν με μαγικά βότανα, αλλά τίποτε. Ούρλιαζε και χτυπιόταν καταγής, έτσι που ολόκληρος ο Όλυμπος αντιλαλούσε και σειόταν από τις σπαρακτικές του φωνές. Μια νύχτα που δεν άντεχε άλλο, κάλεσε τον Ήφαιστο να έρθει στο παλάτι του με το τεράστιο σφυρί του. Ο γιος του έφτασε μουντζουρωμένος και ιδρωμένος.

Μόλις τον είδε ο Δίας του είπε: - Γρήγορα Ήφαιστε, δώσε μια με το σφυρί σου στο κεφάλι μου για να με γλιτώσεις μια και καλή απ' αυτό το μαρτύριο. Ο θεϊκός σιδηρουργός κοντοστάθηκε, γούρλωσε τα μάτια του και αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο. Όμως ο Δίας δεν αστειευόταν. Οργισμένος απείλησε τον Ήφαιστο πως θα τον πετούσε για δεύτερη φορά από τον Όλυμπο. Τρομαγμένος ο νεαρός θεός σήκωσε το τεράστιο σφυρί και το κατέβασε μ' όλη του τη δύναμη στο κεφάλι του πατέρα του. Τότε μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των Ολυμπίων ξεπετάχτηκε από το κεφάλι του Δία μια γαλανομάτα κόρη πάνοπλη. Κρατούσε ασπίδα, φορούσε περικεφαλαία και κουνούσε απειλητικά το δόρυ της. Ήταν η Αθηνά, πολεμική θεά μα και προστάτιδα της σοφίας κληρονόμησε την παντοδυναμία του πατέρα της και τη σύνεση της Μήτιδας.

Την ώρα της γέννησής της έβγαλε μια πολεμική κραυγή που έκανε τον Όλυμπο να σειστεί ολόκληρος και έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου. Η γη τραντάχτηκε και η θάλασσα αναταράχτη,. πελώρια κύματα σηκώθηκαν απειλητικά και τη σκέπασαν. Ο Ήλιος σταμάτησε το ολόχρυσο άρμα του και παρακολουθούσε τη θεά μέχρι να βγάλει την πανοπλία της από το αδύναμο ακόμη κορμί της. Σε λίγο σταμάτησε η κοσμοχαλασιά που προκάλεσε η γέννηση της θεάς. Η φύση ολόκληρη γαλήνεψε. Ο Δίας, που απαλλάχτηκε από το φοβερό πονοκέφαλό του, ανακουφισμένος αντίκρισε τη νέα του κόρη και της χαμογέλασε. Αυτή σε λίγη ώρα μεγάλωσε και απέκτησε σ' όλη του την έκταση το θεϊκό της μεγαλείο. Οι θεοί έστησαν γλέντι για να καλωσορίσουν τη νέα τους σύντροφο. Το χορό έσυρε πρώτη η Αθηνά. Σύμφωνα μ' έναν άλλο μύθο που έλεγαν στην Κρήτη, η θεά γεννήθηκε στο νησί από ένα σύννεφο που χτύπησε ο Δίας με τον κεραυνό του. Άλλοτε πάλι έλεγαν πως ήταν κόρη του γίγαντα Πάλλαντα ή κόρη του Ποσειδώνα και της Τριτωνίδας. Πολλές φορές την ονόμαζαν Παλλάδα. Για το όνομα αυτό υπήρχε ο ακόλουθος μύθος.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής της μεγάλωσε με μια κοπέλα που ονομαζόταν Παλλάδα. Είχαν γίνει πολύ αγαπημένες φίλες. Μάθαιναν μαζί την πολεμική τέχνη και έπαιζαν αρκετά βίαια παιχνίδια. Μια μέρα που μάλωσαν, η Παλλάδα ήταν έτοιμη να χτυπήσει την Αθηνά. Όμως ο Δίας που τα έβλεπε όλα, φοβήθηκε για τη μικρή του κόρη και την προστάτεψε με την αιγίδα του. Η κοπέλα τρόμαξε όταν είδε να προσγειώνεται μπροστά της η τρομερή ασπίδα. Η μικρή θεά εκμεταλλεύτηκε την ταραχή της και τη χτύπησε θανάσιμα. Όταν κατάλαβε πως η φιλενάδα της είχε πεθάνει, τότε ξέσπασε σε απαρηγόρητο κλάμα. Για να τιμήσει τη νεαρή της φίλη, δημιούργησε ένα άγαλμα που της έμοιαζε και το τοποθέτησε δίπλα στον πατέρα της. Το άγαλμα ήταν ξύλινο και ονομάστηκε Παλλάδιο. Κάποτε όμως ο Δίας το πέταξε από τον Όλυμπο και αυτό έπεσε στην Τροία τον καιρό που χτιζόταν η πόλη. Το άγαλμα αυτό προστάτευε από τότε την περιοχή. Επειδή είχε πέσει στο ναό της Αθηνάς, ονόμασαν τη θεά Αθηνά-Παλλάδα.

Πολλές πόλεις στην αρχαιότητα υποστήριζαν πως είχαν Παλλάδια και πως απολάμβαναν την προστασία της.

Η Αθηνά είναι το πιο αγαπημένο παιδί του Δία και πέρασε ολόκληρη τη ζωή της αφοσιωμένη στον πατέρα της που τον υπεραγαπούσε. Πολύτιμη ήταν η βοήθειά της στη Γιγαντομαχία όπου σκότωσε και έγδαρε τον Πάλλαντα και καταπλάκωσε τον Εγκέλαδο με τη Σικελία. Μόνο αυτή έμεινε πλάι στον Δία, όταν ο φοβερός Τυφώνας όρμησε στον Όλυμπο. Μονάχα μια φορά συμμετείχε στη συνωμοσία της Ήρας, του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα εναντίον του πατέρα της. Μα και τότε ήταν η μόνη που δε γνώρισε την οργή του Δία και έτσι η σχέση αγάπης και στοργής συνεχίστηκε χωρίς άλλα προβλήματα. Η Αθηνά αγαπούσε τις πολεμικές και τις καλές τέχνες και ασχολούνταν διαρκώς με αυτές. Δεν είχε καθόλου ερωτικές περιπέτειες και συμβόλιζε την αιώνια παρθενία. Γι' αυτό άλλωστε οι Αθηναίοι ονόμασαν το ναό της θεάς πάνω στην Ακρόπολη, Παρθενώνα.

Μόνο μια φορά λένε προσπάθησε να την ενοχλήσει ερωτικά ο Ήφαιστος, μα η θεά αντιστάθηκε παλικαρίσια. Από το σπέρμα του θεού που έπεσε στη γη γεννήθηκε ο Εριχθόνιος, ένας ονομαστός ήρωας της Αθήνας, που η θεά του συμπεριφερόταν σαν να ήταν γιος της. Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Εριχθόνιος ήταν γιος της Γαίας που τον εμπιστεύτηκε στην Αθηνά να τον αναθρέψει. Λένε μάλιστα πως ο ήρωας καθιέρωσε τα Παναθήναια, τη σημαντικότερη γιορτή προς τιμή της Αθηνάς. Επίσης πίστευαν πως η θεά του δίδαξε να οδηγεί το τέθριππο, το άρμα δηλαδή που έσερναν τέσσερα άλογα. Πιο αγαπημένη της πόλη ήταν η Αθήνα, που πήρε και το όνομά της. Έλεγαν πως πρώτος έφτασε στην Αττική ο Ποσειδώνας. Αυτός χτύπησε με την τρίαινά του ένα βράχο της Ακρόπολης και αμέσως ανάβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό. Κατόπιν η Αθηνά, που διεκδικούσε κι αυτή την κυριαρχία και την προστασία του τόπου, φύτεψε μια ελιά. Τότε οι υπόλοιποι Ολύμπιοι μπήκαν κριτές στη διαμάχη των θεών και αποφάσισαν υπέρ της Αθηνάς.


Σύμφωνα μ' έναν άλλο μύθο κάποτε φύτρωσε στην Ακρόπολη μια ελιά και παραπέρα ανάβλυσε μια πηγή. Ο Κέκροπας που ήταν άρχοντας της περιοχής ζήτησε τη συμβουλή του μαντείου και πληροφορήθηκε πως το δέντρο αντιπροσώπευε την Αθηνά και η πηγή τον Ποσειδώνα. Τότε κάλεσε λαϊκή συνέλευση των ανδρών και των γυναικών. Όλοι οι άνδρες ψήφισαν υπέρ του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες υπέρ της Αθηνάς. Όμως αυτές ήταν περισσότερες και έτσι η πόλη δόθηκε στη θεά. Ο Ποσειδώνας οργισμένος πλημμύρισε την περιοχή. Οι άνδρες, τότε, για να τιμωρήσουν τις γυναίκες, τις απαγόρευσαν να συμμετέχουν στις συνελεύσεις και να ψηφίζουν.

Αλλά η πιο κοινή εκδοχή του μύθου είναι η ακόλουθη. Οι θεοί είπαν στους αντίδικους ότι θα κέρδιζε την πόλη εκείνος που θα έκανε το πιο χρήσιμο δώρο στους κατοίκους. Τότε ο Ποσειδώνας χτύπησε την τρίαινά του στη γη και ξεπετάχτηκε ένα κατάλευκο άλογο.
Οι αθάνατοι θαύμασαν το δώρο αυτό, γιατί ήξεραν πόσο χρήσιμο ήταν στη γεωργία και στα άλλα επαγγέλματα. Αμέσως όμως η σοφή Αθηνά χτύπησε με το δόρυ της την αττική γη και φύτρωσε μια φουντωτή και αειθαλής ελιά. Τότε οι Ολύμπιοι αποφάσισαν πως ο καρπός του ευλογημένου δέντρου ήταν πιο χρήσιμος για τους ανθρώπους της περιοχής και έτσι έδωσαν τη νίκη στην Αθηνά.

Η Αθηνά, ως παρθενική θεά, δεν τα πήγαινε καλά με την Αφροδίτη, την προστάτιδα του έρωτα. Πολύ συχνά μάλωναν και λογοφέρνανε, ακόμη και μπροστά στον πατέρα τους, τον Δία. Αυτός πάντα προσπαθούσε να τις συμφιλιώσει. Φαίνεται όμως πως δεν τα κατάφερνε, όταν οι δυο θεές βρέθηκαν αντίπαλες στον Τρωικό πόλεμο, η Αθηνά δε δίστασε, μέσω του Διομήδη βέβαια, να χτυπήσει την Αφροδίτη και να την πληγώσει.

Η πολεμική θεά στάθηκε στο πλευρό πολλών γνωστών ηρώων της αρχαιότητας. Ένας από τους προστατευόμενούς της ήταν ο Ηρακλής. Από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισε η Αθηνά, τότε που ο θνητός ακόμα ήρωας έτρεξε στο πλευρό του Δία για να αντιμετωπίσει τους Γίγαντες, τον συμπάθησε. Με τις πολύτιμες συμβουλές της κατόρθωσε να εξοντώσει τον Αλκυονέα. Όμως και αργότερα, όταν ο Ευρυσθέας υπέβαλε τον Ηρακλή στη δοκιμασία των δώδεκα άθλων, τον βοήθησε. Του χάρισε τα κύμβαλα που ήταν έργο του θεϊκού τεχνίτη Ήφαιστου. Χτυπώντάς τα ο ήρωας τρόμαξε τις Στυμφαλίδες όρνιθες που πέταξαν από τις κρυμμένες φωλιές τους και έτσι τις σκότωσε με τα βέλη του. Για να την ευχαριστήσει της αφιέρωσε τα χρυσά μήλa των Εσπερίδων. Με τη βοήθεια της θεάς ο Περσέας κατάφερε να εξοντώσει τη Γοργόνα. Αυτή ήταν ένα τέρας που αντί για μαλλιά είχε φίδια και τα τρομερά της μάτια προκαλούσαν φριχτό πανικό σε όποιον τα αντίκριζε ή τον απολίθωναν. Ο ήρωας, όταν πήγε να αντιμετωπίσει το φριχτό τέρας, είχε μαζί του τη γυαλιστερή ασπίδα που του έδωσε η Αθηνά. Έτσι, ενώ είχε αλλού στραμμένο το βλέμμα του, παρακολουθούσε τη Γοργόνα που καθρεφτιζόταν πάνω στην ασπίδα και την αποκεφάλισε. Πρόσφερε το φοβερό κεφάλι της, που ακόμη και κομμένο διατηρούσε τις ιδιότητές του, στην Αθηνά. Η θεά τοποθέτησε το λεγόμενο "γοργώνειο" πάνω στην αιγίδα που της είχε κάνει δώρο ο πατέρας της. Μάζεψε το αίμα που πετάχτηκε από τις φλέβες του τέρατος και το έδωσε στον Ασκληπιό, ο οποίος το χρησιμοποίησε σαν γιατρικό. Άλλοι πάλι λένε πως έδωσε δυο σταγόνες αίματος στον Εριχθόνιο. Η μια προκαλούσε το θάνατο και η άλλη είχε θεραπευτικές ιδιότητες.

Ακόμη λένε πως όταν ο Περσέας αποκεφάλισε τη Γοργόνα, οι αδερφές της, η Σθενώ και η Ευρυάλη, που ήταν αθάνατες, τη θρήνησαν γοερά. Όμως αυτός ο θρήνος προερχόταν από τα φίδια που είχαν στα μαλλιά τους και όχι από τις ίδιες. Η Αθηνά προσπάθησε να βρει έναν τρόπο για να τον μιμηθεί. Πήρε λοιπόν το κόκαλο ενός μεγάλου ελαφιού που της είχαν θυσιάσει, άνοιξε κάποιες τρύπες και φυσούσε κατά διαστήματα μέσα στο καινούριο μουσικό όργανο που το ονόμασε φλογέρα. Ενθουσιασμένη έτρεξε στον Όλυμπο και έδειξε την εφεύρεσή της στους θεούς.

Η Ήρα και η Αφροδίτη όμως ξέσπασαν σε ειρωνικά γέλια. Η Αθηνά δεν μπορούσε να εξηγήσει τη συμπεριφορά τους και θύμωσε πάρα πολύ. Τότε της εξήγησαν πως καθώς έπαιζε τη φλογέρα φούσκωναν τα κόκκινα μάγουλά της, παραμορφωνόταν το πρόσωπό της και ήταν πολύ αστεία. Η θεά έτρεξε πεισμωμένη σ' ένα ρυάκι και καθρεφτίστηκε στα νερά του παίζοντας φλογέρα. Κατάλαβε πως οι θεές είχαν δίκιο που την ειρωνεύονταν και οργισμένη πέταξε το μουσικό όργανο.
ΑΘΗΝΑ Γιος της Γοργόνας και του Ποσειδώνα ήταν το φτερωτό άλογο Πήγασος. Ένας ήρωας, ο Βελλεροφόντης, ζήτησε κάποτε τη βοήθεια της Αθηνάς για να συλλάβει και να δαμάσει το άλογο. Μια νύχτα που ο ήρωας κοιμήθηκε στο ναό της, αυτή εμφανίστηκε στον ύπνο του και του χάρισε ένα χαλινάρι με το οποίο το δάμασε.

Η Αθηνά ήταν πολύ ντροπαλή με τους άντρες. Έτσι, κάποια μέρα που ο Τειρεσίας την είδε γυμνή να λούζεται στα νερά μιας λίμνης μαζί με τη Νύμφη Χαρικλώ, τον εκδικήθηκε χωρίς οίκτο. Με ένα απλό άγγιγμα των ματιών του τον έκανε τυφλό για όλη του τη ζωή. Η φιλενάδα της όμως την παρακαλούσε να τον ευσπλαχνιστεί. Επειδή δεν μπορούσε να πάρει πίσω μια θεϊκή απόφαση, ευνόησε διαφορετικά τον Τειρεσία. Καθάρισε τόσο καλά τα αυτιά του, ώστε μπορούσε να καταλάβει το κελάηδημα των πουλιών και του έδωσε ένα ραβδί που τον βοηθούσε να περπατάει όπως οι άνθρωποι που έβλεπαν. Από τότε ο Τειρεσίας έγινε ο πιο ξακουστός μάντης της αρχαιότητας.

 Η πολεμική θεά είχε ενεργό δράση στον Τρωικό πόλεμο, όπου και προστάτευε την παράταξη των Ελλήνων κι αυτό γιατί ήταν εξοργισμένη από την κρίση του Πάρη για την ομορφότερη θεά. Αγαπημένοι της πολεμιστές ήταν ο Διομήδης, ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας. Στάθηκε στο πλάι τους σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Όταν μάλιστα υπήρχε μεγάλος κίνδυνος, κατέφευγε σε θαύματα για να τους σώσει. Έκανε θεϊκή φωτιά να βγαίνει από την περικεφαλαία του Διομήδη και σκέπασε με πύρινο σύννεφο το κεφάλι του Αχιλλέα. Μάλιστα, στις πιο δύσκολες στιγμές μεταμορφωνόταν η ίδια σε Τρώα πολεμιστή και πήγαινε στις συγκεντρώσεις των αντίπαλων στρατηγών, δίνοντάς τους λανθασμένες συμβουλές. Αλλά και όταν υπήρχαν διχόνοιες και διαφωνίες στο στρατόπεδο των Ελλήνων, πάντοτε κατάφερνε να προλάβει τα χειρότερα, αυτή δεν άφησε τον Αχιλλέα να σκοτώσει τον Αγαμέμνονα αν και τον είχε προσβάλει βαρύτατα.
Βοήθησε τον πολυμήχανο Οδυσσέα τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και κατά το δεκάχρονο ταξίδι της επιστροφής του. Στην Οδύσσεια, η Αθηνά παρεμβαίνει με μεταμορφώσεις. Παίρνει τη μορφή του Μέντορα και δίνει πολύτιμες συμβουλές και οδηγίες στον Τηλέμαχο. Στέλνει επίσης όνειρα. Εμφανίζεται στον ύπνο της Ναυσικάς και τη συμβουλεύει να πάει να πλύνει τα ρούχα της στο ποτάμι, τη μέρα που ο Οδυσσέας πλησιάζει στο νησί των Φαιάκων.

Προικίζει τον προστατευόμενό της με υπερφυσική ομορφιά για να γοητεύσει τη βασιλοπούλα και να τον φιλοξενήσει στο ανάκτορο του πατέρα της.

Σε άλλες περιπτώσεις ξεσηκώνει τον Δία να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Με δική της παρέμβαση η Καλυψώ παίρνει εντολή να αφήσει ελεύθερο τον ήρωα και να του δώσει μέσο για να ξαναβγεί στο πέλαγος. Ο Ορέστης, ο γιος του Αγαμέμνονα, για να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του σκότωσε τη μητέρα του Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. Όμως οι Ερινύες, σκοτεινές θεότητες που τιμωρούσαν τους φονιάδες, καταδίωξαν τον Ορέστη, ο οποίος έφτασε στην Αθήνα και ζήτησε καταφύγιο στο ναό της θεάς. Τότε έγινε δικαστήριο στον Άρειο Πάγο για να κριθεί ο νεαρός μητροκτόνος, πρόεδρος ήταν η ίδια η θεά. Η ψηφοφορία έληξε με ισοπαλία, αλλά τελικά ο Ορέστης αθωώθηκε, γιατί η ψήφος της Αθηνάς, που ήταν αθωωτική, θεωρήθηκε διπλή. Από τότε θεσπίστηκε ο νόμος ότι η ισοψηφία στο δικαστήριο μετρούσε υπέρ του κατηγορουμένου.

Προστάτευε όλους γενικά τους τεχνίτες και τους βιοτέχνες. Η ίδια ήταν καταπληκτική υφάντρα. Κάποτε η Αράχνη, μια κοπέλα από τη Λυδία, που είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη στην τέχνη της υφαντικής, κάλεσε τη θεά σε διαγωνισμό. Αρχικά η θεά εμφανίστηκε στην κοπέλα μεταμορφωμένη σε γριά και τη συμβούλεψε να δείξει μετριοφροσύνη. Όμως η Αράχνη συνέχιζε να καυχιέται και η Αθηνά εκνευρισμένη πήρε την κανονική της μορφή και ο διαγωνισμός άρχισε. Η Παλλάδα παράστησε πάνω στο υφαντό της την καθημερινή ζωή των θεών και στις άκρες σκηνές που φανέρωναν την πανωλεθρία των θνητών, όταν δεν υπάκουαν τους αθάνατους. Η νεαρή Λυδή απεικόνισε στο ύφασμά της την ερωτική ζωή των θεών και ιδιαίτερα τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις. Η Αθηνά δε βρήκε κανένα ψεγάδι στο έργο της Αράχνης όση ώρα κι αν το εξέταζε. Από το θυμό και τη ζήλια της τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο ζωύφιο που αδιάκοπα κλώθει και υφαίνει με την άκρη της κλωστής της.

Κάποτε η θεά είχε μια διένεξη με τον Απόλλωνα σχετικά με τη μαντική τέχνη. Είχε διδαχτεί από τις φτερωτές Νύμφες του Παρνασσού, τις Θρίες, να προλέγει το μέλλον από τις πέτρες που παράσερναν οι χείμαρροι. Όμως ο Φοίβος παραπονέθηκε στον Δία και αυτός αποφάσισε υπέρ του γιου του. Τότε η Αθηνά πέταξε χολωμένη τις πέτρες στην πεδιάδα και από τότε η περιοχή ονομάστηκε Θριάσιο πεδίο.

Η Αθηνά - Παλλάδα συμβόλιζε μερικά από τα πιο σημαντικά ιδεώδη του αρχαιοελληνικού πνεύματος. Συνδύαζε τη δύναμη και τη γενναιότητα με τη σύνεση και την εξυπνάδα. Αγαπημένα της σύμβολα ήταν η αιγίδα, το δόρυ, η κουκουβάγια και η ελιά.


Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/athena-goddess-of-wisdom_13.html#ixzz1L2PVUW99

ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ - Ο ναός της Αθηνάς και του Ποσειδώνα


ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ - Ο ναός της Αθηνάς και του Ποσειδώνα



Το Ερεχθείο είναι από τους πιο ιδιόρρυθμους ναούς της ελληνικής αρχαιότητας.

Η ονομασία του, που παραπέμπει στο μυθικό βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, είναι μεταγενέστερη και αναφέρεται μόνο στον Παυσανία (έστι δε και οίκημα Ερεχθείον καλούμενον, 1, 26,5) και στον Πλούταρχο (843Ε). Παλαιότερα ήταν γνωστός με την ονομασία ο νεώς ο αρχαίος της Αθηνάς ή απλούστερα ο αρχαίος νεώς ή περιφραστικά ο νεώς ο εν πόλει εν ω το αρχαίον άγαλμα, αφού κτίστηκε στη θέση του παλαιότερου ναού της Αθηνάς. Ο πανέμορφος αυτός ναός, ήταν αφιερωμένος στη λατρεία των δύο κύριων θεοτήτων της Αττικής, της Αθηνάς και του Ποσειδώνα.

Κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο στη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου, μεταξύ 421 και 406 π.Χ., μάλλον από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή. Ο ναός πυρπολήθηκε πολλές φορές και πολλές φορές ανοικοδομήθηκε, ώσπου τον έκτο μ.Χ. αιώνα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό. Όταν η Ακρόπολη έγινε τουρκικό φρούριο, χρησιμοποιήθηκε ως κατάλυμα από τον Τούρκο διοικητή της φρουράς, για να έχει μέσα το χαρέμι του. Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε το Ερέχθειο πήρε και πάλι την αρχική του μορφή.

Πανέμορφη ήταν η ιωνική διακόσμηση της πύλης. Στην οροφή υπήρχαν μαρμάρινα φατνώματα, σ' ένα από τα οποία υπήρχε μια οπή που δεν έκλεισαν ποτέ, επειδή πίστευαν ότι έγινε από τον κεραυνό με τον οποίο, όπως αναφέρει μια παράδοση, ο Δίας έπληξε τον Ερεχθέα. Στην αριστερή πλευρά διακρίνονται τρεις οπές στο βράχο σαν ίχνη από την τρίαινα του Ποσειδώνα, η οποία έκανε να αναβλύζει αλμυρό νερό.

Δείτε μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες του Ερεχθείου σε υψηλή ανάλυση.






Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/erechtheio-temple.html#ixzz1L2K2u5gd

Το Ερεχθείο και οι μύθοι γύρω απο τον ναό


Το Ερεχθείο και οι μύθοι γύρω απο τον ναό



Το Ερεχθείο είναι από τους πιο ιδιόρρυθμους ναούς της ελληνικής αρχαιότητας. Η ονομασία του, που παραπέμπει στο μυθικό βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, είναι μεταγενέστερη και αναφέρεται μόνο στον Παυσανία (έστι δε και οίκημα Ερεχθείον καλούμενον, 1, 26,5) και στον Πλούταρχο (843Ε). Παλαιότερα ήταν γνωστός με την ονομασία ο νεώς ο αρχαίος της Αθηνάς ή απλούστερα ο αρχαίος νεώς ή περιφραστικά ο νεώς ο εν πόλει εν ω το αρχαίον άγαλμα, αφού κτίστηκε στη θέση του παλαιότερου ναού της Αθηνάς.
Προβληματική παραμένει η χρονολόγηση του ναού. Υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη ο ναός κτίστηκε κατά τη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου, ανάμεσα στο 421 με 406 π.Χ., με μια πιθανή διακοπή γύρω στο 413 π.Χ. εξαιτίας της ήττας στη Σικελική Εκστρατεία. Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη που τη διατύπωσε ο W. Dorpfeld, η ανέγερση ξεκίνησε ανάμεσα στο 438 - 431 π.Χ. Ο ναός αποτελούσε μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Περικλή, μαζί με τον Παρθενώνα και τα Προπύλαια, με πιθανό αρχιτέκτονα τον Μνησικλή.
Από μια επιγραφή που βρέθηκε στην Ακρόπολη πληροφορούμαστε ότι κατά την επανάληψη των εργασιών αρχιτέκτονας την πρώτη χρονιά ήταν κάποιος Φιλοκλής, που αντικαταστάθηκε τη δεύτερη χρονιά από τον Αρχίλοχο. Η ιδιορρυθμία του ναού οφείλεται στο σχήμα του που είναι διαφορετικό από το συνηθισμένο σχήμα των αρχαίων ναών και οφείλεται:
α) στην ανωμαλία του εδάφους, μια και το έδαφος δεν ήταν επίπεδο,
β) στο γεγονός ότι στο κτίριο έπρεπε να συμπεριληφθούν οι παλαιότερες λατρείες,
γ) οι μυστηριακού χαρακτήρα λατρείες που τελούνταν επέβαλαν μια εντελώς διαφορετική μορφή κτιρίου.

Ο ναός αρχικά ήταν αφιερωμένος στη λατρεία των δύο κύριων θεοτήτων της Αττικής, της Αθηνάς και του Ποσειδώνα (θεοί σύνναοι). Ο Ποσειδώνας, άγνωστο σε ποια χρονική στιγμή, ταυτίστηκε με τον Ερεχθέα. Υπήρχαν βωμοί για τον Ήφαιστο, τον Βούτο, ενώ εδώ κατοικούσε και ο "οικουρός όφις". Το κτίριο στην αρχή πρέπει να ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη, ένα ανατολικό και ένα δυτικό. Η αρχική διαίρεση του ναού δε μας είναι γνωστή, εξαιτίας των αλλεπάλληλων μετατροπών στο πέρασμα των χρόνων.
Σύμφωνα με την Alexandra Lesk ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 3ο αι. π.Χ. η οποία ακολουθήθηκε, πιθανώς, από μεγάλου μεγέθους επιδιορθώσεις, στα τέλη του 2ου αι. π.Χ. Παρεμβάσεις στο ναό ίσως σημειώθηκαν και κατά τη μετατροπή σε λατρευτικό χώρο της Julia Domna στο 2ο αι. π.Χ.
Γύρω στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. ο λατρευτικός χώρος του ιερού της Αθηνάς Πολιάδας ενοποιήθηκε με τους χώρους λατρείας του Βούτου και του Ηφαίστου σε ενιαίο χώρο με κίονες, τον οποίο κάλυπτε τοξοειδής θολωτή στέγη. Τον 6ο με 7ο αιώνα ο ναός μετατράπηκε σε κτίριο τύπου βασιλικής και χωρίστηκε σε τρία κλίτη.

Μύθοι σχετικοί με το Ερεχθείο

Ο Κέκροπας

Ο Κέκροπας ήταν πανάρχαια μορφή της Αττικής, αυτόχθονας, γεννημένος από την ίδια τη Γη, και διφυής ως προς τη μορφή, δηλαδή, από τη μέση και πάνω ήταν άνθρωπος και από τη μέση και κάτω φίδι. Παντρεύτηκε την Άγραυλο και γέννησε μαζί της τον Ερυσίχθονα -που πέθανε νωρίς- την Άγραυλο (αυτή που μένει στους αγρούς), την Έρση (δροσιά) και την Πάνδροσο. Καθώς έγινε βασιλιάς, ο τόπος που μέχρι τότε ονομαζόταν Ακτική ή Ακτή, από το όνομα του Ακταίου, μετονομάστηκε σε Κεκροπία. Ο Κέκροπας κατοίκησε πάνω στο βράχο, αφού πρώτα έκτισε τα τείχη. Όταν έφτασαν από τη θάλασσα οι Κάρες και από τη στεριά οι Βοιωτοί, ο Κέκροπας, για να τους αντιμετωπίσει, σκέφτηκε να μαζέψει τους κατοίκους που ως τότε ζούσαν σκόρπιοι και να τους βάλει να μείνουν σε χωριά που μετά τα οργάνωσε σε ενιαία πόλη. Με τους κατοίκους ενωμένους αντιμετώπισε τους εισβολείς.
Λένε πως τότε έκανε και την πρώτη καταμέτρηση του πληθυσμού· κάθε κάτοικος έπρεπε να φέρει μαζί του μια πέτρα και να τη ρίξει σε ένα ορισμένο μέρος. Έτσι μπόρεσε και τους μέτρησε και από το γεγονός αυτό ονομάστηκαν λαός (από τη λέξη λας = λίθος). Ο Κέκροπας παραβρέθηκε και στη διεκδίκηση της Αθήνας από την Αθηνά και τον Ποσειδώνα είτε ως μάρτυρας είτε ως δικαστής.

Ο Κέκροπας εικονίζεται στα αριστερά, μισός άνθρωπος μισός φίδι. Μαζί με την Αθηνά παίρνει μέρος σε μια μυστική τελετουργία μπροστά στην ελιά.
Στα χέρια του κρατάει μικρό αρνί για τη θυσία. Στη ρίζα της ελιάς βρίσκεται το κιβώτιο με τον Εριχθόνιο, που η Αθηνά εμπιστεύτηκε στις θυγατέρες του.

Δεξιά μια γυναίκα, η Ζευξίππη(;) κρατάει τα όπλα της θεάς.





Ο Κραναός
Ο Κέκροπας πέθανε χωρίς να αφήσει διαδόχους κι έτσι βασιλιάς στην Αθήνα έγινε ο Κραναός. Ήταν κι αυτός αυτόχθονας. Την εποχή της βασιλείας του έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα. Παντρεύτηκε την Πεδιάδα με την οποία απέκτησε τρεις κόρες: την Κρανάη, την Κραναίχμη και την Ατθίδα. Η Ατθίδα πέθανε όμως νωρίς, γι' αυτό ο Κραναός ονόμασε τη χώρα Ατθίδα ή Αττική.
Ο Αμφικτύων
Ο Αμφικτύων ήταν κι αυτός αυτόχθονας, αν και λέγεται πως ήταν γιος του Δευκαλίωνα. Είχε παντρευτεί μια κόρη του Κραναού, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να διώξει τον πεθερό του από την εξουσία και να γίνει αυτός βασιλιάς. Την εποχή της βασιλείας του ήρθε στην Αθήνα η λατρεία του Διονύσου, που την έφερε κάποιοςΠήγασος από τις Ελευθερές. Σύμφωνα με την παράδοση ο Αμφικτύωνας φιλοξένησε ο ίδιος το θεό και εκείνος του έμαθε να ανακατεύει το κρασί με το νερό. Η βασιλεία του Αμφικτύωνα δεν κράτησε πολύ, γιατί διοικούσε τόσο άδικα την πόλη, που ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του. Αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Εριχθόνιος που έδιωξε τον Αμφικτύωνα από το θρόνο.
Ο Εριχθόνιος
Ο Εριχθόνιος ήταν κι αυτός αυτόχθονας και διφυής, όπως και ο Κέκροπας. Μητέρα του ήταν η Γη και πατέρας του ο Ήφαιστος και γεννήθηκε με έναν περίεργο τρόπο. Λένε, λοιπόν, πως τον καιρό που ο Ήφαιστος ήταν μόνος, γιατί τον είχε εγκαταλείψει η Αφροδίτη, μπήκε η Αθηνά στο εργαστήριό του, για να του ζητήσει να της φτιάξει νέα όπλα. Ο Ήφαιστος μόλις είδε την Αθηνά, ένιωσε δυνατή ερωτική επιθυμία και θέλησε να ενωθεί μαζί της. Η θεά, που αισθανόταν αποστροφή για την ερωτική πράξη, τον απέκρουσε κι έφυγε, ενώ εκείνος την ακολουθούσε με δυσκολία. Κάποια στιγμή την πρόφτασε. Η Αθηνά τον κτύπησε με το δόρυ της, αλλά το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στο πόδι της. Τότε η θεά πήρε μια τούφα μαλλί, σκούπισε το πόδι της και το πέταξε στη Γη.
Η Γη γονιμοποιήθηκε και γέννησε ένα αγόρι που το ονόμασαν Εριχθόνιο (από το έριο = μαλλί και χθων = γη). Μόλις γεννήθηκε το παιδί, το πήρε η Αθηνά να το μεγαλώσει, κρυφά όμως από τους άλλους θεούς. Του έσταξε στα μάτια δύο σταγόνες από το αίμα της Γοργώς. Η μια σταγόνα ήταν για να φέρνει το θάνατο στους εχθρούς του και η άλλη για να τον προφυλάει από τις αρρώστιες. Συγχρόνως του έδωσε και δυο φίδια να τον προστατεύουν. Πήρε τα δυο φίδια και μαζί με το μωρό τα έκλεισε σε ένα κιβώτιο, που αφού το σφράγισε καλά, το έδωσε στις κόρες του Κέκροπα (;) να το φυλάνε. Αυτές όμως, η Έρση και η Πάνδροσος, άνοιξαν το κιβώτιο. Μόλις αντίκρισαν το μωρό με τα φίδια τις κυρίεψε ένα είδος τρέλας που τις έκανε να πάνε να πέσουν από τα τείχη της Ακρόπολης. Μαθαίνοντας η Αθηνά τι έκαναν οι κόρες του Κέκροπα, πήρε το μωρό και το έκλεισε στο ναό, που αργότερα ονομάστηκε Ερεχθείο, όπου το ανάθρεψε με δική της φροντίδα.

 
Αριστερά: Η Γη ξεπροβάλλει από κάποιο χάσμα για να παραδώσει το νεογέννητο Εριχθόνιο στην Αθηνά. Αριστερά καμαρώνει ο Ήφαιστος. - Δεξία: Η Αθηνά τοποθετεί τον Εριχθόνιο σ' ένα κιβώτιο, βάζοντας δύο φίδια για φύλακες.
Όταν μεγάλωσε ο Εριχθόνιος, έδιωξε τον Αμφικτύωνα από το θρόνο κι έγινε αυτός βασιλιάς. Στα χρόνια του ήρθε από την Αίγυπτο στην Ελλάδα ο Δαναός με τις 50 κόρες του πάνω σ' ένα καράβι με 50 κουπιά, την πεντηκόντορο, που την έφτιαξαν τότε για πρώτη φορά.
Στην Αθήνα άρχισαν οι κάτοικοι να χωρίζονται σε φυλές, ανάλογα με την καταγωγή της οικογένειάς του και τους προπάτορές τους. Έτσι σχηματίστηκαν οι τέσσερις φυλές: η Διάς, η Αθηναΐς, η Ποσειδωνιάς και η Ηφαιστιάς. Την ίδια περίοδο άρχισαν να γιορτάζονται και τα Παναθήναια και σύμφωνα με την παράδοση ο Εριχθόνιος ήταν ο πρώτος που έστησε ένα ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς πάνω στην Ακρόπολη. Παντρεύτηκε την νύμφη των ποταμών Πραξιθέα και από το γάμο αυτό γεννήθηκε ο Πανδίονας.
Ο Πανδίονας
Ο Πανδίονας παντρεύτηκε τη Ζευξίππη, την αδελφή της μητέρας του, κι έκανε μαζί της δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα και δύο δίδυμα αγόρια, τον Ερεχθέα και τον Βούτη.

Ο Ερεχθέας
Μετά το θάνατο του Πανδίονα ο Βούτης και ο Ερεχθέας μοίρασαν την κληρονομιά. Ο Ερεχθέας κληρονόμησε το θρόνο, ενώ ο Βούτης έγινε ο ιερέας της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, που ειδικά στην Αθήνα τον έλεγαν "Ποσειδώνα του Ερεχθέα".

(φωτο: Ο Ερεχθέας μαθαίνει από τις κόρες του, την Πρόκριδα, την Κρέουσα και τη Χθονία την αρπαγή της Ωρείθυιας από το Βορέα.)

Ο Ερεχθέας παντρεύτηκε την Πραξιθέα και απέκτησε μαζί της τρία αγόρια, τον Κέκροπα, τον Πάνδωρο και τον Μητίονα, και τέσσερα κορίτσια, την Πρόκριδα, την Κρέουσα, τη Χθονία και την Ωρείθυια. Ο Βορέας άρπαξε την Ωρείθυια και γέννησε μαζί της την Χιόνη. Η Χιόνη με τη σειρά της ενώθηκε κρυφά με τον Ποσειδώνα και γέννησε τον Εύμολπο. Για να μην την ανακαλύψει ο Βορέας, μόλις γεννήθηκε το παιδί, το έριξε στη θάλασσα. Ο Ποσειδώνας το πήρε και το έδωσε να το αναθρέψει η Βενθεσικήμη. Μετά από καιρό και διάφορες περιπλανήσεις ο Εύμολπος βρέθηκε στη Θράκη με το γιο του Ίσμαρο, να ζητάει καταφύγιο στο βασιλιά Τεγύριο. Επειδή όμως θέλησε να ανατρέψει τον Τεγύριο, αναγκάστηκε να φύγει κι έτσι κατέληξε στην Ελευσίνα, όπου οργάνωσε τις θρησκευτικές τελετές και καθιέρωσε τα Ελευσίνια Μυστήρια. Κάποια στιγμή, μετά το θάνατο του γιου του, επέστρεψε στη Θράκη, κοντά στον Τεγύριο και πήρε το βασίλειο του γιου του Ίσμαρου.
Μετά από λίγο ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Αθήνα και την Ελευσίνα. Οι Ελευσίνιοι ζήτησαν τη βοήθειά του. Ο Εύμολπος με στρατό έφτασε έξω από την Αθήνα, διεκδικώντας το θρόνο, ως γιος του Ποσειδώνα. Στη σύγκρουση των δύο στρατών νίκησε ο Ερεχθέας και οι Ελευσίνιοι έγιναν υποτελείς των Αθηναίων. Κράτησαν όμως το δικαίωμα να γιορτάζουν τα Ελευσίνια Μυστήρια. Στη μάχη επάνω ο Ερεχθέας σκότωσε τον Εύμολπο. Ο Ποσειδώνας οργίστηκε με τον Ερεχθέα και ζήτησε από το Δία την τιμωρία του. Ο Δίας, εκπληρώνοντας την επιθυμία του Ποσειδώνα, σκότωσε τον Ερεχθέα με ένα κεραυνό. Σύμφωνα με άλλη παράδοση τον σκότωσε ο ίδιος ο Ποσειδώνας, χτυπώντας τον στο κεφάλι με την τρίαινά του. Από τα πολλά χτυπήματα το κεφάλι του Ερεχθέα χώθηκε μέσα σε ένα χάσμα στη γη.
Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2011/04/erechthio-kai-muthoi.html#ixzz1L2GhYUee

ΚΥΠΡΙΑΚΟ : ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ


ΚΥΠΡΙΑΚΟ : ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Tου Θεοδωρου Kουλουμπη*
 
Εχουν περάσει σχεδόν τριάντα επτά χρόνια από την τραγική μέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Εκμεταλλευόμενοι το εγκληματικό πραξικόπημα της δικτατορίας του Ιωαννίδη εναντίον του Προέδρου Μακαρίου, οι Τούρκοι ενεργοποίησαν τη στρατιωτική μηχανή τους σε δύο αιματηρές φάσεις, κατέλαβαν το 37% του εδάφους της Μεγαλονήσου και εκδίωξαν πάνω από 180.000 Ελληνοκυπρίους από τις πατρογονικές τους εστίες. Ηταν άραγε αναπόφευκτη αυτή η δεύτερη σε μέγεθος καταστροφή του Ελληνισμού στον 20ό αιώνα; 
Θα μπορούσαμε, υιοθετώντας μια πιο σώφρονα και ρεαλιστική στρατηγική, να την είχαμε αποφύγει; Με γνώμονα τις θλιβερές εξελίξεις στην περίοδο 1954-74 μπορεί να προχωρήσουμε –εκ των υστέρων βεβαίως– σε μια αυστηρή αποτίμηση εννέα λαθών που αν είχαν αποφευχθεί θα άλλαζαν προς το καλύτερο την τραγική μοίρα της Κύπρου.
1. Η προσφυγή στον ΟΗΕ στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έγινε τουλάχιστον έξι - επτά χρόνια πριν από την εντυπωσιακή διεύρυνση του παγκόσμιου οργανισμού και την ένταξη σ’ αυτόν δεκάδων πρώην αποικιών. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν στον ΟΗΕ, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, άνετες και φιλικές πλειοψηφίες υπέρ του αιτήματος της κυπριακής αυτοδιάθεσης, η οποία άστοχα παρουσιάστηκε με τη μορφή του αιτήματος της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.
 
2. Η διάψευση των ελπίδων στον ΟΗΕ οδήγησε την ελληνική πλευρά (Παπάγος, Γρίβας, Μακάριος) στην ριψοκίνδυνη επιλογή του ένοπλου αγώνα εναντίον της Βρετανίας. Ο ηρωικός αλλά άνισος αγώνας της ΕΟΚΑ εξαγρίωσε τους Βρετανούς και τους συσπείρωσε με τους Τούρκους. Το Λονδίνο αυτόματα ενεθάρρυνε την Αγκυρα να εμπλακεί στη διαμάχη παίζοντας το κλασικό παιχνίδι του «διαίρει και βασίλευε». Η απόφαση για τον ένοπλο αγώνα θα πρέπει να κριθεί ιδιαίτερα απερίσκεπτη, αν σκεφτούμε ότι μια φτωχή και εξαρτημένη Ελλάδα μόλις είχε ξεπεράσει δέκα χρόνια κατοχής και εμφυλίου και σύμφωνα με τη γνωστή ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου «ανέπνεε με έναν αμερικανικό και ένα βρετανικό πνεύμονα».
 
3. Χωρίς αμφιβολία, ο ανισοβαρής και άδικος συμβιβασμός που έγινε με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου (1959-60) εξασφάλισε για την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους υπερβολικά προνόμια στο πλαίσιο της εκκολαπτόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα λάθη μας, όμως, συνδέονται όχι τόσο με την αποδοχή της άδικης συμφωνίας, όσο με την νοοτροπία τύπου Μακαρίου «αναγκάζομαι να αποδεχθώ τη συμφωνία σήμερα, αλλά θα προσπαθήσω με την πρώτη ευκαιρία να την αναθεωρήσω ή να την ανατρέψω».
 
4. Η ένταξη της Κύπρου –σε ηγετική μάλιστα θέση– στο τριτοκοσμικό κίνημα των αδεσμεύτων δεν ήταν συνετή επιλογή. Ενας σαφής δυτικός προσανατολισμός για τη Μεγαλόνησο θα αφαιρούσε –αργότερα– από επιτήδειους προπαγανδιστές (Τούρκους, Βρετανούς, Αμερικανούς και ορισμένους Ελληνες) ότι η Κύπρος εξελισσόταν σε μια «Κούβα της Μεσογείου», η οποία κινδύνευε να πέσει στα χέρια της Σοβιετικής Ενωσης.
 
5. Μοιραίο λάθος ήταν η μονομερής απόφαση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να προτάξει τον Νοέμβριο / Δεκέμβριο του 1963 τα δεκατρία σημεία αναθεώρησης του Κυπριακού Συντάγματος αιφνιδιάζοντας πλήρως την τότε μεταβατική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου στην Αθήνα. Η Τουρκία αμέσως άρπαξε την ευκαιρία να εφαρμόσει το σχέδιό της για την αποδιάρθρωση των δύο κοινοτήτων με προφανή στόχο τη δημιουργία τουρκοκυπριακών θυλάκων και, αργότερα, τη διχοτόμηση της Κύπρου. Παράλληλα, η πρωτοβουλία του Μακαρίου προκάλεσε κλίμα έντονης καχυποψίας στην Αθήνα, οδηγώντας στις αρχές του 1964 την μετεκλογικά πανίσχυρη κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου να ερωτοτροπήσει με τις δελεαστικές –αλλά άκρως αποσταθεροποιητικές– προτάσεις του Αμερικανού μεσολαβητή Ντιν Ατσεσον που παρουσιάστηκαν στην Αθήνα με τη μορφή της Ενωσης και στην Αγκυρα με τη μορφή της διχοτόμησης.
 
6. Λάθος υπήρξε (στο ποσοστό που αρχικός στόχος ήταν η επιβολή του Σχεδίου Ατσεσον) η μεταφορά στην Κύπρο της ελληνικής μεραρχίας την άνοιξη του 1964. Επιπροσθέτως, το δόγμα του «εθνικού κέντρου» (η Αθήνα αποφασίζει και η Λευκωσία ακολουθεί) δημιουργούσε διεθνώς εντυπώσεις που αποδυνάμωναν την ανεξάρτητη οντότητα της Κύπρου και ανάγκαζαν τον Μακάριο να αναζητεί νέα ερείσματα στη Σοβιετική Ενωση και την Τσεχοσλοβακία, ανεβάζοντας επικίνδυνα τον δείκτη ανασφάλειας της Ουάσιγκτον εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου.
 
7. Μεγαλύτερο λάθος, όμως, αποδείχθηκε η απόφαση της Χούντας, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1967, να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο κατόπιν ισχυρών πιέσεων της Τουρκίας και των ΗΠΑ. Διότι με την πάροδο του χρόνου η μεραρχία είχε γίνει καίριο συστατικό για την αποτροπή τουρκικής εισβολής, με δεδομένο ότι οι Αμερικανοί θα αναγκάζονταν να παρέμβουν ώστε να αποφευχθεί ένας γενικευμένος ελληνοτουρκικός πόλεμος που θα κατέστρεφε την νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.
 
8. Μοιραίο λάθος ήταν η άφρων επιλογή της χούντας Παπαδόπουλου / Ιωαννίδη να κλιμακώσει την φραστική εκστρατεία της υπέρ της Ενωσης, στιγματίζοντας τον Μακάριο ως «εθνοπροδότη», εξαπολύοντας την τρομοκρατική δραστηριότητα της ΕΟΚΑ Β΄, σχεδιάζοντας δολοφονικές απόπειρες κατά του Μακαρίου, φανατίζοντας και διχάζοντας τους Ελληνοκυπρίους, έχοντας –κακώς– απομακρύνει τη μεραρχία από την Κύπρο, με τα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα χωρίς επαρκή θωράκιση.
 
9. Τέλος, μοιραίο και εγκληματικό λάθος ήταν το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, της 15ης Ιουλίου 1974, εναντίον του Μακαρίου που άνοιξε την Κερκόπορτα της τουρκικής εισβολής και των τραγικών και συνεχιζόμενων μέχρι σήμερα επιπτώσεών της.
 
Η θλιβερή αποτίμηση των λαθών μας δεν πρέπει, προς Θεού, να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Αθήνα και η Λευκωσία διεκδικούν τα πρωτεία στην κλίμακα ευθυνών για την κυπριακή τραγωδία. Και σ’ αυτό το θέμα θα επανέλθουμε σύντομα.
 
* Ο κ. Θεόδωρος Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών (couloumbis@msn. com)
 
Source : infognomonpolitics 

  
ΟΜΑΔΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ»


ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ»


Εκατό χρόνια κυματίζει ένδοξα η σημαία του
Τιμητικές εκδηλώσεις από το Πολεμικό Ναυτικό για το πλοίο που υπηρετεί τη γαλανόλευκη από τις 16 Μαΐου 1911
Τα 100 χρόνια ιστορίας του πλοίου που συνέδεσε το όνομά του με κάποιες από τις πιο ένδοξες σελίδες της ελληνικής Ιστορίας, του θωρηκτού «Αβέρωφ», γιορτάζει εφέτος το Πολεμικό Ναυτικό. Οι εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί είναι ποικίλες για να τιμηθεί η ιστορία του θωρακισμένου εύδρομου (όπως είναι η ακριβέστερη περιγραφή του) που βρέθηκε να υπηρετεί τη γαλανόλευκη μετά την ακύρωση από πλευράς του Ιταλικού Ναυτικού που είχε παραγγείλει αρχικά το πλοίο!
H αρχή μιας μοναδικής ιστορίας
Το 1907, μόλις 10 χρόνια από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 που ξέσπασε με αφορμή το Κρητικό ζήτημα, η Ελλάδα έχει ένα αποδεκατισμένο Πολεμικό Ναυτικό. Όλα και όλα τρία γαλλικά θωρηκτά που είχαν κατασκευαστεί το 1889 και λίγα απαρχαιωμένα τορπιλοβόλα υπηρετούσαν ένα στόλο που η ανάγκη να ενισχυθεί και να εκσυγχρονιστεί ήταν φανερή σε όλους. Πράγματι το 1908 Γερμανοί και Άγγλοι κατασκευαστές ναυπηγούν από τέσσερα αντιτορπιλικά, ενώ ένα τυχαίο γεγονός και η διαθήκη του Εθνικού Ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ οδηγούν στην απόκτηση της Δόξας του Πολεμικού Ναυτικού, του θωρηκτού-καταδρομικού «Γ. Αβέρωφ». Το πλοίο κατασκευαζόταν στην Ιταλία στα Ναυπηγεία Ορλάντο στο Λιβόρνο έπειτα από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού της Ιταλίας που όμως απέσυρε την εντολή του λίγο πριν από την ολοκλήρωση του πλοίου. Εκείνη ακριβώς την περίοδο η ελληνική κυβέρνηση αναζητούσε ένα πλοίο του τύπου και έτσι η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη εκμεταλλευόμενη το γεγονός και τη δυνατότητα που της έδινε η ευεργεσία του Γ. Αβέρωφ να καταβάλει ως προκαταβολή το 1/3 της αξίας του πλοίου προχώρησε στην απόκτηση του θωρηκτού για την αποπληρωμή του οποίου συνέβαλε το Ταμείο Εθνικού Στόλου αλλά και δάνειο που πήρε η Ελλάδα.
Το πλοίο αποτελεί ένα τεχνολογικό θαύμα της εποχής με ισχύ πυρός από τα αγγλικά πυροβόλα 190 και 234 χιλιοστών τύπου ARMSTRONG, κινητήρες ιταλικής κατασκευής 19.000 ίππων (2 συγκροτήματα τετρακύλινδρων παλινδρομικών μηχανών), γερμανικές γεννήτριες και γαλλικούς, 22 τον αριθμό, υδραυλωτούς λέβητες τύπου Belleville. Η μέγιστη ταχύτητα του 10.200 τόνων θωρηκτού φτάνει τους 23 κόμβους και με βάση τις τελευταίες εγγραφές η μέγιστη ακτίνα ενέργειας φτάνει τα 2.480 ναυτικά μίλια.
Τελικά το πλοίο, που καθελκύστηκε στις 12 Μαρτίου 1910, έφτασε στο Φάληρο περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα, όπου το πλήθος υποδέχθηκε το καμάρι του στόλου στις 11 Σεπτεμβρίου 1911. Το επιβλητικό πλοίο με τα 140 μέτρα μήκος και τα 21 πλάτος, που δύναται να μεταφέρει 1.200 άτομα πλήρωμα σε καιρό πολέμου (670 σε ειρήνη), έγινε το μοναδικό θέμα συζήτησης, ενώ το ερώτημα για τις δυνατότητές του στη μάχη θα απαντηθεί με τον καλύτερο τρόπο στις Ναυμαχίες του Α’ Βαλκανικού πολέμου.
Ο πλους με Κουντουριώτη
Το «Γ. Αβέρωφ» υπό το ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη απέπλευσε με προορισμό τα Δαρδανέλια τον Οκτώβριο του 1912 και ετέθη επικεφαλής του Στόλου του Αιγαίου. Θυμίζουμε πως ο ηλικίας τότε 57 ετών πλοίαρχος Κουντουριώτης φαινόταν ότι συγκέντρωνε όλα τα ηγετικά χαρίσματα για να οδηγήσει το Στόλο στη νίκη και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος του ανέθεσε την αρχηγία, προάγοντάς τον σε υποναύαρχο, όπως αναφέρει σε σχετικό του σημείωμα το Πολεμικό Ναυτικό, που εξηγεί πως «το σχέδιο του Ναυτικού για την περίπτωση πολέμου με την Τουρκία ήταν ο αποκλεισμός του Τουρκικού Στόλου στα Δαρδανέλια. Ο Κουντουριώτης κατάλαβε ότι για να είναι ο αποκλεισμός αποτελεσματικός θα έπρεπε η βάση του ελληνικού Στόλου να βρίσκεται κοντά στα Στενά, πράγμα που δεν ίσχυε για τη βάση των Ωρεών, στη Βόρειο Εύβοια, που είχε επιλεγεί αρχικά. Αλλάζοντας τα σχέδια του Επιτελείου, αποφάσισε πως ο όρμος του Μούδρου στη Λήμνο θα ήταν το ιδανικό μέρος για την περίσταση». Οι επιτυχίες του γράφονται με χρυσά γράμματα στην Ιστορία και συγκινούν του Έλληνες που διαβάζουν για τις διαδοχικές νίκες του θωρηκτού που καταλαμβάνει τη Λήμνο (στον όρμο του Μούδρου εγκαταστάθηκε το προχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου), έφτασε νικηφόρα στο Άγιο Όρος και συνέχισε νικηφόρα στις ναυμαχίες των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος, Άγ. Ευστράτιος, Μυτιλήνη, Χίος). Στη σύγκρουση με τον τουρκικό Στόλο ο Ναύαρχος Π. Κουντουριώτης εξέπεμψε το ιστορικό σήμα: «Με τη δύναμιν του Θεού και τας ευχάς του Βασιλέως μας και εν ονόματι του Δικαίου πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με πεποίθησιν προς την νίκην εναντίον του εχθρού του Γένους».
Μετά τις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου οι Τούρκοι εγκαταλείπουν οριστικά τις σκέψεις για έξοδο στο Αιγαίο. Το θωρηκτό θα ακολουθήσει τον ένδοξο δρόμο του και στο τέλος του Α’ Παγκόσμιου θα βρεθεί με υψωμένη τη γαλανόλευκη στην Κωνσταντινούπολη! Το πλοίο όμως θα ξαναβρεθεί στα Μικρασιατικά παράλια με μία άλλου τύπου αποστολή στην καταστροφή του ’22. Το «Γ. Αβέρωφ» αυτήν τη φορά θα μεταφέρει στην πατρίδα τους ξεριζωμένους Έλληνες και στρατεύματα πίσω στην Ελλάδα. Το τέλος όμως του πλοίου δεν θα γραφτεί με μελανές σελίδες. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το θωρηκτό αποδημεί στην Αλεξάνδρεια μαζί με τον υπόλοιπο Στόλο, και από εκεί στη μακρινή Βομβάη όπου και περιπολεί στον Ινδικό Ωκεανό! Έχει προηγηθεί η ιστορική ανταλλαγή τηλεγραφημάτων ανάμεσα στο πλοίο και το ΓΕΝ, αφού με σήμα του αρχηγείου στις 18/4/1941 διατάχθηκε η βύθισή του έξω από την Ψυττάλεια! Το πλήρωμα αντέδρασε όμως (μνημονεύονται μάλιστα ο πλωτάρχης Δαμηλάτης και ο Αρχιμανδρίτης Παπανικολόπουλος). Το πλήρωμα με σήμα του απαντά «Άπαντες επί του πλοίου επιθυμούσι συνέχισιν πλοίου. Παρακαλώ επιτρέψατε». Το αρχηγείο ανταπαντά τότε πως η καταστροφή του πλοίου είναι βέβαιη και γι’ αυτό ζητά να αγκυροβολήσουν και να ομονοήσουν, το πλοίο όμως αποπλέει υπό τον πλωτάρχη Π. Δαμηλάτη στις 18/4/1941. Ο Α/ΓΕΝ στέλνει τότε το ακόλουθο σήμα: «Ο Θεός μαζί σας…».
Το τέλος της ένδοξης πορείας
Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» θα επιστρέψει στην Ελλάδα στις 17 Οκτωβρίου 1944. Ο κόσμος, συγκινημένος στην προβλήτα, βλέπει στο κατάστρωμα την ελληνική κυβέρνηση. Και αυτό το ταξίδι όμως είχε τη δική του ιστορία. Θυμίζουμε πως πλοία του Στόλου στην Αλεξάνδρεια και το Πορτ Σάιντ είχαν καταληφθεί από μερίδα πληρωμάτων τους. Με τη μορφή λαϊκών επιτροπών, τα πληρώματα αυτά ζητούν τελεσίγραφα από την τότε εξόριστη στην Αίγυπτο ελληνική κυβέρνηση την αποδοχή διάφορων πολιτικών αιτημάτων. Το γεγονός αυτό θα καταστήσει το Στόλο αδρανή και σοβαρά προβλήματα θα δημιουργηθούν στη γενικότερη δράση των Συμμάχων στην περιοχή. Ο Άγγλος ναύαρχος θα απειλήσει να βυθίσει τον ελληνικό Στόλο αν δεν βρισκόταν άμεση λύση. Στη δύσκολη αυτή στιγμή, όπως αναφέρουν πηγές του Π.Ν., το Πολεμικό Ναυτικό θα αντιδράσει μόνο του. Κάτω από τη διοίκηση του Αρχηγού του, ναύαρχου Βούλγαρη, αγήματα εμβολής, αποτελούμενα από αξιωματικούς και πληρώματα του Στόλου, ανακαταλαμβάνουν στις 23 Απριλίου του 1944 τα πλοία στην Αλεξάνδρεια. Η τάξη αποκαθίσταται, αλλά ελληνικό αίμα θα χυθεί κι από τις δύο πλευρές.
Το θωρηκτό όμως είχε πλέον αρχίσει να γερνάει. Έτσι το 1952 παροπλίζεται και από το 1956 έως το 1983 βρίσκεται στον Πόρο. Ούτε ο χρόνος όμως κατάφερε να δαμάσει το Θ/Κ «Αβέρωφ» και να θαμπώσει τη λάμψη του. Το ιστορικό πλοίο θα ρυμουλκηθεί ένα χρόνο αργότερα, το 1984, στο Φάληρο. Κοντά στο σημείο όπου έγραψε ιστορικές σελίδες και θα δέσει για να αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης του πλοίου και του οπλισμού του που συνολικά πλέον περιλαμβάνει 2 δίδυμους πύργους ARMSTRONG των 234 mm, 2 δίδυμους πύργους ARMSTRONG των 190 mm, 8 πυροβόλα των 76 mm, 4 αντιαεροπορικά των 76 mm, 6 αντιαεροπορικά των 37 mm και 3 τορπιλοσωλήνες. Το κόστος βέβαια για την αποκατάσταση αυτού του μνημείου είναι τεράστιο.
Το πλοίο-μουσείο
Το πλοίο-μουσείο βρίσκεται στο Τροκαντερό, ώρες επισκέψεων είναι Δευτέρα ως Παρασκευή 09.00-13.00 και Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή 18.00-20.00, Σάββατο – Κυριακή και αργίες 10.00-14.00 και 18.00-20.00 από Ιούνιο έως Σεπτέμβριο. Από Οκτώβριο – Μάιο, το ωράριο είναι 10.00-16.00 Δευτέρα έως Κυριακή, με κόστος 2 ευρώ και 1,50 για μαθητές (τηλ. 210-9888211). Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» εκπληρώνει την εκπαιδευτική αποστολή του και μέσω σταθερών εκπαιδευτικών προγραμμάτων που απευθύνονται σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αντίστοιχους τίτλους: «Θωρηκτό Γ. Αβέρωφ» και «Το Γ. Αβέρωφ στο πλήρωμα του χρόνου» και με εκπαιδευτικά φυλλάδια για παιδιά Δημοτικού και Γυμνασίου-Λυκείου.
Η αναζήτηση της περιουσίας του
Το πλοίο, που συγκίνησε γενεές Ελλήνων και εξακολουθεί να συγκινεί ,αποτελεί σήμερα πόλο έλξης για σχολεία, ιδιώτες και τουρίστες από το εξωτερικό. Στο πλοίο πραγματοποιήθηκαν ποικίλες εκδηλώσεις, όπως παρουσιάσεις βιβλίων και ζωγραφικές εκθέσεις, ενώ στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της νέας του αυτής εκπαιδευτικής και ιστορικής αποστολής το Πολεμικό Ναυτικό χρησιμοποίει τη σύγχρονη τεχνολογία για να διαθέσει στο κοινό μία νέα ολοκληρωμένη διαδραστική εφαρμογή πολυμέσων. Το πλοίο όμως, που αποτελεί κοινή περιουσία όλων των Ελλήνων και που σήμερα βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση για να το χαίρονται οι επισκέπτες του και να το θαυμάζουν, εξακολουθεί να αναζητεί τυχόν κομμάτια της ιστορίας του που για οποιονδήποτε λόγο έχουν απομακρυνθεί από το «Γ. Αβέρωφ» ή κομμάτια που σχετίζονται με το πλοίο και τη δράση του και θα μπορούσαν να αναδειχτούν στο Πλωτό Μουσείο. Έτσι όποιος έχει γνώσεις για το πού βρίσκονται έπιπλα, σκεύη, αντικείμενα, βιβλία, αρχεία, σχέδια, φωτογραφίες, ιστορίες παρακαλείται να επικοινωνήσει με τα τηλ. +30 210 9888211, Fax: +30 210 9888211, E-mail: abervf@otenet.gr.
Για να γίνει καλύτερα κατανοητό πόσο σημαντικό είναι για τη συλλογική μνήμη να υπάρξει η δέουσα καταγραφή, αρκεί να διαβάσει κανείς τις μαρτυρίες που το Πολεμικό Ναυτικό αναδεικνύει στην ιστοσελίδα του πλοίου. Ο δίοπος πυροβολητής Κωνσταντίνος Λαλαούνης είπε: «Το 1912 με 13 ήμεθα αραγμένοι στον Μούδρο και έρχονται τα δυο αντιτορπιλικά τα οποία ήταν φύλακες στο στόμιο των Δαρδανελίων… Και εκπέμπουν σήμα και λέει: ολόκληρος ο Τουρκικός στόλος εξήλθεν των στενών και κατευθύνεται προς τον Μούδρο. Πήγε να συναντήσει τον Ελληνικό στόλο και καταναυμαχήσει αυτόν. Αμέσως… βεβαίως διότι είχαμεν λιτανεία για να βγει ο στόλος ο Τουρκικός να ναυμαχήσωμεν και να τελειώσει αυτή η ιστορία… ο Ναύαρχος διέταξε πολεμική έγερση σε όλα τα πλοία και έβαλε το πλήρωμα στη γραμμή και είπε: Αγαπητά μου παιδιά, φανείτε άξιοι γενναίοι και αντάξιοι των προγονών σας, τον Κανάρη, τον Μιαούλη και άλλους πολλούς ναυμάχους. Το Ελληνικό ναυτικό δεν ηττηθεί ποτέ». Πριν από το Β’ Παγκόσμιο υπηρέτησε ο κ. Γ. Χρυσάκης που λέει: «Θωρηκτό έχει η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ρωσία και η Τουρκία. Η Αγγλία που είναι μεγάλο κράτος δεν έχει θωρηκτό. Έχει μεγάλα καράβια αλλά το θωρηκτό έχει άλλη σημασία», ενώ ο κ. Θ. Κατσής που υπηρέτησε στο πλοίο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναφέρει: «Όσοι περάσανε από εκεί, κουβαλάνε μέσα στην καρδιά τους ένα κομμάτι από το Αβέρωφ». Ο κ. Α. Χανιώτης που υπηρέτησε αμέσως μετά το Β’ Παγκόσμιο λέει: «Σε ένα ταξίδι που είχαμε κάνει στη Ρόδο, κατεβήκαμε και μοιράζαμε στον κόσμο τρόφιμα. Ο κόσμος πεινούσε πολύ. Αργότερα ανέβηκαν και πάνω στο πλοίο. Για να καταλάβετε για τι πείνα μιλάμε, έσκιζαν τα τσουβάλια με το αλεύρι και το τρώγανε με τις χούφτες!».
Γίνεται λοιπόν φανερό πόσο σημαντικό είναι να συγκεντρωθεί κάθε ψηφίδα της ιστορίας του θωρηκτού, του πλοίου που κάποιοι από το πλήρωμά του αποκαλούν με αγάπη «Μπάρμπα Γιώργη» και για την αποκατάσταση του οποίου πραγματοποιήθηκε και επιτυχημένος έρανος εντός του Π.Ν., του θωρηκτού που από το καλοκαίρι θα φιλοξενείται και στη Ζάκυνθο! Όχι το ίδιο βέβαια, αλλά σε κλίμακα 1/100, κατασκευασμένο από τον κύριο Παναγιώτη Χρυσοβέργη θα εκτίθεται στο Μιλάνειο Ναυτικό Μουσείο της Ζακύνθου, ενώ αναφορές έχουν υπάρξει και σε ξένες ιστοσελίδες, χαρακτηριστικό του μεγάλου ενδιαφέροντος που συγκεντρώνει το πλοίο. Για τη συντήρησή του μάλιστα υπάρχει και τραπεζικός λογαριασμός για δωρεές.
Αφιέρωμα στη «Ναυτική Επιθεώρηση»
Για να τιμηθεί δεόντως το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» το Πολεμικό Ναυτικό έχει οργανώσει σειρά εκδηλώσεων, ενώ θα εκδοθεί και επετειακό τεύχος της «Ναυτικής Επιθεώρησης» από την Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού. Επίσης, θα πραγματοποιηθεί διάλεξη επί του πλοίου στις 16 Μαΐου, ενώ το Σεπτέμβριο η Μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού θα συνοδέψει την Παιδική Χορωδία Τυπάλδου. Θυμίζουμε πως στις 21 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η κοπή πίτας του ΠΝΜ «Γ. Αβέρωφ», ενώ στις 10 Μαρτίου 2011, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε η πρώτη συνεδρίαση του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου (ΑΝΣ) υπό τη νέα του σύνθεση, επί του ΠΝΜ «Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ».
ΕΠΕΤΕΙΑΚΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ
Υποβολή σύμβασης αγοράς: 30 Νοεμβρίου 1909

• Καθέλκυση: 12 Μαρτίου 1910

• Ύψωση σημαίας: 16 Μαΐου 1911

• Άφιξη στην Ελλάδα: 1 Σεπτεμβρίου 1911

• Ναυμαχίες Έλλης-Λήμνου: 3 Δεκεμβρίου 1912 – 5 Ιανουαρίου 1913

Η Τουρκία δεν έχει λόγο για τα κοιτάσματα


Η Τουρκία δεν έχει λόγο για τα κοιτάσματα

Η Τουρκία δεν έχει καμία δυνατότητα ανάμιξης στα θέματα που αφορούν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου στις νότιες της θάλασσες, δήλωσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Χρήστος Ροζάκης. Για να εξηγήσει ότι η Τουρκία ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι η ζώνη που οριοθετήθηκε μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη μια και, σε χωριστές συμφωνίες, με την Αίγυπτο και το Ισραήλ από την... άλλη, είναι μία ζώνη στην οποία έχει η ίδια δικαιώματα.

Ο Χρίστος Ροζάκης είχε χθες το βράδυ συνάντηση με δημοσιογράφους στο Σπίτι της Ευρώπης στη Λευκωσία. Ερωτηθείς κατά πόσον θα μπορούσε η Τουρκία, επικαλούμενη την προστασία των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων και τα επεμβατικά της δικαιώματα, να διεκδικήσει νομικά να εμποδίσει τις όποιες προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας για άντληση φυσικού αερίου από τις νότιες θάλασσες, είπε ότι το κεντρικό επιχείρημα της Άγκυρας είναι ότι οι οριοθετήσεις έγιναν ερήμην των Τουρκοκυπρίων.

Και εξήγησε: «Εκεί μόνον υπάρχουν οι αντιδράσεις της. Η Τουρκία ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι η ζώνη που οριοθετήθηκε είναι μια ζώνη στην οποία έχει δικαιώματα. Αυτό θα ήταν παράλογο και εξωφρενικό. Εκείνο που λέει είναι ότι στη ζώνη αυτή που οριοθετήθηκε δεν είχαν καμία ανάμιξη οι Τουρκοκύπριοι.»

Ερωτηθείς κατά πόσον θα νομιμοποιούταν η Τουρκία, με διελεύσεις πολεμικών πλοίων ή άλλες κινήσεις, να ματαιώσει εκμετάλλευση κοιτασμάτων στις νότιες θάλασσες της Κύπρου, ο Αντιπρόεδρος του ΕΔΑΔ υπογράμμισε ότι αυτό δεν είναι νομικά δυνατόν. «Όχι βέβαια. Δεν έχει κανένα δικαίωμα εκεί. Αυτό είναι πέραν κάθε αμφιβολίας. Αυτή η περιοχή είναι παρθένος, από πλευράς δυνατοτήτων της Τουρκίας να αναμιχθεί στη ζώνη» τόνισε. Για να προσθέσει ότι δεν έχει καμία δυνατότητα η Τουρκία να επέμβει καθώς διακόπτεται από τις ζώνες του Λιβάνου και της Συρίας.

Ο Χρίστος Ροζάκης δεν έκρυψε ότι η Κύπρος αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα με την Τουρκία στις βόρειες θάλασσές της, όπως αντιμετωπίζει και η Ελλάδα. Και πρόσθεσε: «Η Κύπρος έχει το μεγάλο ευεργέτημα ότι έχει ανάμεσα στην Τουρκία και τις νότιες θάλασσές της, και τις ζώνες της με τον Λίβανο και τη Συρία. Με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να έρθει η Τουρκία και να πει ότι η περιοχή που έχετε οριοθετήσει με Αίγυπτο και Ισραήλ είναι περιοχή που ανήκει σε εμάς» εξήγησε. Και πρόσθεσε ότι η διαφορά της Κύπρου με την Ελλάδα είναι ότι η Κύπρος έχει και ζώνες απαλλαγμένες από την τουρκική επιρροή.

Σε ερώτηση εάν υπάρχει δυνατότητα λύσης των προβλημάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, από τη στιγμή που η Τουρκία δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας, ο Αντιπρόεδρος του ΕΔΑΔ εξήγησε ότι η Σύμβαση αυτή έχει επικυρωθεί από 160 κράτη και άρα έχει δημιουργηθεί εθιμικό δίκαιο. «Αυτό δημιουργεί αμέσως ένα πρόκριμα για την μετατόπιση του συμβατικού χαρακτήρα των κανόνων που περιέχονται στην Σύμβαση στον εθιμικό του χώρο» κατέληξε.

Πηγή:I kypros

Πώς η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ξεπουλά την Ελλάδα στο Ισραήλ


Πώς η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ξεπουλά την Ελλάδα στο Ισραήλ

«Μπαράζ» σκοτεινών υποθέσεων, με κοινό παρονομαστή τη –με συνοπτικές διαδικασίες- παραχώρηση «φιλέτων» της ελληνικής οικονομίας σε συγκεκριμένα ισραηλινά ιδιωτικά συμφέροντα αποκαλύπτει σήμερα το newsbomb. Υποθέσεις, με τουλάχιστον «περίεργες» και… στα όρια της νομιμότητας μεθόδους, που θα προκαλέσουν σάλο. Και ρωτάμε ευθέως: αληθεύει ότι επιχειρείται να περάσουν σε συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα που εδρεύουν στο Ισραήλ:


1. Tο μονοπώλιο ουσιαστικά των φαρμακείων στην Ελλάδα;

2. O έλεγχος ουσιαστικά του ΟΠΑΠ, της πλέον «χρυσοφόρας» εταιρείας του ελληνικού Δημοσίου;

3. Tο μονοπώλιο ουσιαστικά της προμήθειας φαρμάκων στα ελληνικά νοσοκομεία;

4. Eκταση φιλέτο, ιδιοκτησίας του ΕΟΤ σε ένα από τα πιο τουριστικά νησιά, όπου η γη αξίζει περισσότερο από χρυσάφι;

Αν επρόκειτο για μία ή δύο περιπτώσεις μπορεί και να δεχόμασταν, καλόπιστα, ότι πρόκειται περί σύμπτωσης. Οι τέσσερις, όμως, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι εντάσσονται σε κάποιο «σκοτεινό» και συνολικό σχέδιο για την άλωση της ελληνικής οικονομίας από συγκεκριμένα ισραηλινά ιδιωτικά συμφέροντα. Και ένα τέτοιο project δε μπορεί παρά να έχει καθοδηγητή σε υψηλότατο επίπεδο της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Κι ας μη μας πει κανείς ότι όλα αυτά εντάσσονται στην περίφημη στρατηγική προσέγγιση με το Ισραήλ. Για εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων που εδρεύουν στο Ισραήλ πρόκειται, με διευθετήσεις που κινούνται εκτός των περιθωρίων του υγιούς ανταγωνισμού, ενώ προκαλούν εύλογα ερωτήματα κατά πόσον κινούνται ακόμη και εντός του νομικού πλαισίου.

Σε κάθε περίπτωση, απαιτούν άμεσες και σαφείς εξηγήσεις από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Αποκάλυψη νο 1: Πίσω από τις διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια για την απελευθέρωση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού, που προκάλεσε σημαντικές αντιδράσεις από τον κλάδο και πολυήμερες απεργίες στα φαρμακεία και φυσικά πολλές συζητήσεις, δεν κρύβεται μια συγκεκριμένη προτεραιότητα της τρόικας, ούτε φυσικά πλεονέκτημα για την ανάπτυξη και τα δημόσια οικονομικά.

Πολύ περισσότερο, το περίφημο «άνοιγμα» αυτό δεν λειτουργεί προς όφελος του ασθενή ή του συνταξιούχου, όπως επικοινωνιακά προβλήθηκε. Το αντίθετο. Υπάρχει μια συμφωνία, που δεν συσχετίζεται με την αναβάθμιση των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ, αλλά -σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πηγές- αποτελεί προϊόν ιδιωτικών διαβουλεύσεων από την περίοδο του 2009, ανάμεσα στον κύκλο Παπανδρέου και συγκεκριμένης εταιρείας, ισραηλινής προέλευσης, η οποία διεθνώς ειδικεύεται στις αλυσίδες φαρμακείων, που έχει στην ιδιοκτησία της. Ποιο ήταν το σχέδιο που υλοποιείται, μέσα από την τάχα απελευθέρωση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού;

Το απόλυτο μονοπώλιο στην ιδιοκτησία των φαρμακείων, με την εξαγορά θέσεων και φαρμακείων σε ολόκληρη την επικράτεια, που θα περάσουν στη διάθεση της συγκεκριμένης εταιρείας, όπως σήμερα υπάρχουν οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ για παράδειγμα. Οι πληροφορίες μιλούν για 290-300 φαρμακεία σε ολόκληρη την Ελλάδα.

To Newsbomb γνωρίζει το όνομα της συγκεκριμένης εταιρείας και θα το αποκαλύψει σύντομα.

Τι σημαίνει το μονοπώλιο αυτό στα φαρμακεία; Πρώτον, οι περισσότεροι φαρμακοποιοί στη χώρα μας θα μετατραπούν σε υπαλλήλους της συγκεκριμένης εταιρείας ή θα μείνουν στην ανεργία. Δεύτερον, οι τιμές των φαρμάκων, οι οποίες σημειωτέον στην Ελλάδα είναι σαφώς πιο χαμηλές από τις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, θα καθορίζονται από τη συγκεκριμένη εταιρεία, μονοπωλιακής θέσης.

Τρίτον, τόσο οι πολίτες όσο και οι επερχόμενες κυβερνήσεις , αλλά και οι φαρμακευτικές εταιρείες, θα τεθούν υπό την ομηρία των επιλογών και των οικονομικών συμφερόντων μιας και μόνον πολυεθνικής. Ούτε καν καρτέλ δεν θα υπάρχει. Τέταρτον, όπως πολλές φορές είχε καταγγελθεί και από τους συλλόγους των φαρμακοποιών, δεν θα υπάρχουν εγγυήσεις για τις καλές υπηρεσίες ή για την εξυπηρέτηση των ασθενών, ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο εμπιστοσύνης, όπως μέχρι σήμερα. Τέλος, η αγορά ολόκληρη θα «κλείσει» σε απόλυτο βαθμό και ο ανταγωνισμός θα καταστεί απολύτως ανύπαρκτος.

Αποκάλυψη νο 2: Αφορά στην πώληση του 34% του ΟΠΑΠ, στο πλαίσιο του μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Στρατηγικής και των αποκρατικοποιήσεων που έχουν προαναγγελθεί. Έχει ήδη αναγγελθεί από το υπουργείο Οικονομικών η πρόθεση για την εκποίηση πακέτου μετοχών της «χρυσοφόρας» εισηγμένης του δημοσίου, του ΟΠΑΠ.

Αυτό που δεν έχει εξηγηθεί είναι τι έκανε στο τελευταίο του ταξίδι του στο Ισραήλ, ο αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού κ. Παύλος Γερουλάνος και ποιο το παρασκήνιο της απόφασης απευθείας πώλησης της στρατηγικής μειοψηφίας του ΟΠΑΠ, στη λογική μάλιστα της διακηρυγμένης επέκτασης των δραστηριοτήτων του στο διαδίκτυο, γεγονός που απεδέχθη και με τον πλέον επίσημο τρόπο ο κ. Γερουλάνος στο Κοινοβούλιο.

Συγκεκριμένα, ο υπουργός Πολιτισμού απαντώντας σε ερώτηση δήλωσε: «Συναντηθήκαμε με απόλυτη διαφάνεια με δύο εταιρείες στο Ισραήλ, που έχουν τη δυνατότητα να δώσουν ώθηση στον ΟΠΑΠ σε δραστηριότητες που σήμερα δεν διαθέτει». Οι δύο εταιρείες στις οποίες αναφέρεται ο κ. Γερουλάνος είναι απολύτως συγκεκριμένες: οι «888 Holdings PLC» και «Playtech», υψηλόβαθμα στελέχη των οποίων βρίσκονται σε συνεχή διαβούλευση με την διοίκηση του ΟΠΑΠ, αφού το deal ουσιαστικά «κλείδωσε» με την επίσκεψη του διευθύνοντός συμβούλου του ΟΠΑΠ κ. Γ. Σπανουδάκη στο Ισραήλ και τις συνεννοήσεις που είχε εκεί με τις εταιρείες.

Επίσης, για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο παρασκήνιο, τελευταίες πληροφορίες φέρουν τις συζητήσεις της ελληνικής κυβέρνησης με την «888 Holding PLC» να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη ύστερα και από τον προ ολίγων ημερών (15/4) επίσημο τερματισμό των συζητήσεων της «888» για την εξαγορά της από τον βρετανικό όμιλο “Ladbrokes”. Προσοχή στο παιχνίδι παρασκηνίου που εξελίσσεται. Η «888» δεν είναι μια εταιρεία – μαϊμού. Αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους operators στην αγορά διαδικτυακής ψυχαγωγίας στον κόσμο, εισηγμένη από το 2006 στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου και η τρέχουσα κεφαλαιοποίηση της διαμορφώνεται στις 133 εκατ. στερλίνες, περίπου 155 εκατ. ευρώ.

Τι συμβαίνει εδώ; Προεξοφλείται η αγορά του ελληνικού ΟΠΑΠ από την ισραηλινή εταιρεία, μετά από τα ταξίδια Γερουλάνου- Σπανουδάκη στο Ισραήλ και, στη συνέχεια, η εταιρεία εξαγοράζεται από τον αγγλικό όμιλο. Μάλιστα, η αγορά θεωρούσε τη μία εξέλιξη ως προϋπόθεση της άλλης. Να ο μυθικός κόσμος της Egon Zender, θα μπορούσε να πει κανείς! Πάντως, και σε κάθε περίπτωση, προκύπτουν ζητήματα αθέμιτου ανταγωνισμού, απευθείας πώλησης της στρατηγικής μειοψηφίας του ΟΠΑΠ και εν πάση περιπτώσει βάσιμη υποψία για μυστικά deals μεταξύ κυβερνητικών – μεσαζόντων και πολυεθνικών εταιρειών. Αλήθεια, ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει τι κάνει η «αυλή των εμπίστων» του και, αν ναι, μπορεί να πει και στους Έλληνες ποιοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού ;

Αποκάλυψη νο 3: Συμπληρώνει το πρώτο και καταλήγουμε σε έναν ολοκληρωτικό έλεγχο της αγοράς φαρμάκου. Αφορά στις προμήθειες των νοσοκομείων και τους τελευταίους μειοδοτικούς διαγωνισμούς σε αυτά. Παρατηρείται ως φαινόμενο επαναλαμβανόμενο, ότι η ισραηλινών συμφερόντων και από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές στον κόσμο , με την επωνυμία TEVA, η οποία ειδικεύεται σε αντιγραφές φαρμάκων, κερδίζει αρκετούς –έως περιέργως πολλούς- από τους διαγωνισμούς στα νοσοκομεία της χώρας.

Κάθε φορά -και αυτό πλέον αποτελεί εξαιρετικά περίεργη διαδικασία- εμφανίζεται με τιμή κατά τι χαμηλότερη από την πλέον χαμηλή τιμή προσφοράς που προτείνει ελληνική εταιρεία. Αποτέλεσμα; Παίρνει αυτή τους διαγωνισμούς. Ευλόγως, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα κατά πόσον η εταιρεία TEVA έχει εσωτερική πληροφόρηση. Μήπως, δηλαδή, κάποιοι της διοχετεύουν τη χαμηλότερη τιμή των ανταγωνιστών, για να «χτυπήσει» τον διαγωνισμό με τη χαμηλότερη προσφορά. Με δεδομένη την διασπορά των νοσοκομείων και των διαφορετικών διοικήσεων που προκηρύσσουν τους διαγωνισμός, μοιάζει παράλογο να έχει πρόσωπα με εσωτερική πληροφόρηση σε κάθε νοσοκομείο.

Αντίθετα είναι εμφανές ότι η τυχόν εσωτερική της πληροφόρηση πρέπει να προέρχεται είτε από κυβερνητικό στέλεχος του αρμόδιου υπουργείου, είτε από κρατικούς λειτουργούς στα ανώτατα στάδια της γραφειοκρατίας. Αν αποκαλυφθεί ότι έτσι έχουν τα πράγματα, μιλάμε για τεράστιο σκάνδαλο πολιτικοοικονομικής διαφθοράς και για εμφανή και προϋπολογισμένη προσπάθεια απαξίωσης των ελληνικών φαρμακευτικών βιομηχανιών, προς όφελος μιας και μόνον πολυεθνικής, που αν συνεχίσει με τον τρόπο αυτό να αναλαμβάνει τις προμήθειες των νοσοκομείων στα φάρμακά, θα μείνει μόνη της στην αγορά, Προσοχή και εδώ, όπως και στο προηγούμενο ζήτημα. Ένας κλάδος, μία εταιρεία, ολόκληρη η ελληνική επικράτεια.

Ποιος ή ποιοί θα είχαν τη δυνατότητα να «στήσουν» ένα τέτοιο έργο, κ. Παπανδρέου; Μήπως κάποιοι πολύ υψηλά ιστάμενοι έχουν μπει σε ένα νέο κύκλο από μίζες και «μαύρα ταμεία», την ίδια στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται στο όριο της χρεοκοπίας και ζητούνται συνεχώς θυσίες από τους εργαζόμενους; Αναλάβετε τις ευθύνες σας ως Πρωθυπουργός και απαντήστε μας.

Αποκάλυψη νο 4: Πηγές που γνωρίζουν πολύ καλά την τουριστική αγορά, αποκαλύπτουν στο newsbomb ότι προωθείται η πώληση τεράστιας έκτασης που σήμερα ανήκει στον ΕΟΤ και βρίσκεται σε ένα από τα ελληνικά νησιά που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των τουριστικών προορισμών παγκοσμίως. Η συναλλαγή έχει στο μέρος του αγοραστή συγκεκριμένη ιδιωτική ισραηλινή εταιρεία, παγκόσμιας εμβέλειας στον ξενοδοχειακό κλάδο.

Προωθείται, δε, με απευθείας πώληση, χωρίς την προκήρυξη διεθνούς πλειοδοτικού διαγωνισμού, ο οποίος είναι βέβαιον ότι θα προσέλκυε τεράστιο ενδιαφέρον και –νομοτελειακά- θα αύξανε το τίμημα και άρα το όφελος για το καταταλαιπωρημένο ελληνικό δημόσιο. Αν, μάλιστα, επιβεβαιωθεί η –πολύ αξιόπιστη- πληροφορία ότι η συγκεκριμένη έκταση (εκατοντάδες στρέμματα, σε ένα τοπίο απίστευτου φυσικού κάλους) θα πωληθεί αντί πινακίου φακής, τότε μιλάμε για σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.

Πηγή:http://hellenicspace.wordpress.com/2011/04/28/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7-%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%85/